داستان درباره یک کوهنورد است که می خواست از بلندترین کوه ها بالا برود

او پس از سالها آماده سازی ماجراجویی خود را آغاز کرد ولی از آن جا

 که افتخار را فقط خود می خواست تصمیم گرفت تنها از کوه بالا برود

تاریکی بلندی های کوه را تماما در بر گرفت و مرد هیچ چیز را نمی دید

 همه چیز سیاه بود  اصلا دید نداشت و ابر روی ماه و ستاره ها را پوشانده بود

همانطوز که از کوه بالا می رفت چند قدم مانده به قله  پایش لیز خورد

و درحالی که به سرعت سقوط می کرد از کوه پرت شد همچنان سقوط می کرد و

درآن لحظات ترس عظیم همه ی رویدادهای خوب وبد زندگی به یادش می آمد

اکنون فکر می کرد مرگ چقدر به او نزدیک است

 نگهان احساس کرد که طناب دور کمرش محکم شده و فقط طناب است که او را نگه داشته بود

 و در این لحظه سکون برایش چاره ای نماند جز آنکه فریاد بکشد

 خدایا کمکم کن

 ناگهان صدای پر طنینی از آسمان جواب داد ازمن چه می خواهی؟

مرد گفت : ای خدا نجاتم بده

ندا آمد : واقعا باور درای که من می توانم تو را نجات بدهم

مرد پاسخ داد : البته که باور دارم

دوباره ندا آمد : اگر باور داری طنابی را که به کمرت بسته است پاره کن

اما مرد تصمیم گرفت با تمام نیرو به طناب بچسبد.

گروه نجات می گویند که روز بعد یک کوهنورد یخ زده را مرده پیدا کردند در حالی که بدنش از

یک طناب آویزان بود و با دستهایش محکم طناب را گرفته بود

در صورتیکه او فقط یک متر از زمین فاصله داشت!!!!

                         هرگز لبخند را ترک نکن حتی وقتی ناراحتی

   زیرا هر کس امکان دارد عاشق لبخند تو شود